گاه دل به اندیشه ای تو فرو می رود

گاه چشمه های آرزو ی با تو بودنم

بر گونه ها دیدارم با تو جاری می شود

از درون آه با تو بودن را زمزمه می کنم

وبا زمزمه های غریبانه ام با تو سخن می گویم

به تو می گویم مرا با مهربانی خود بخوان

وبرپیکره ای بی جانم به وقت مرگ

با مهربانیت بنویس

تو آزادی پس با آرامش به پیشم بیا

نوشته شده در شنبه دوازدهم اردیبهشت 1388ساعت 9:10 توسط مجید| |