يك نگاه

يك نگاه وطنين يك صدا

رقص باد بوي ياس

آبي آسمان آرامش رنگين كمان

را معني كرد

اما ناگهان

يك سكوت خواست چيزي نگويد

سنگيني سكوت بردل روحم چيره گشت

سكوت گفت :

آنگاه دلي ديگر مي شكند

ووقتي دل ديگر شكست

محبوبت مي شكند

كه آرامش رنگين كمان وآبي آسمان را نتوان

فراموش كرد

رقصاني را در آبي آسمان نمي بيني

پس روياي شبانه به من ده!!

پس نبايددوستش بداري

اما نافرمان گستاخي مي كندوآن گاه

تمام روز وشب را به دنبال اويم

فرمان روايي اين سكوت چه با شكوه است

وبندگي دل من چه غريبانه ؟؟؟

Let everyone sing in harmony

بياييد در هماهنگي با هم آواز بخوانيم

I see the hurt your eyes

رنجش را در چشمانت مي بينم

I see the joy in your eyes

شادي را در چشمانت مي بينم

I see the fear in your eyes

ترس را در چشمانت مي بينم

we have the same laughter and tears

ما همه يك جور مي خنديم ويك جور اشك مي ريزيم

I smell the beautiful rose

بوي گل سرخ زيبا به مشامم مي رسد

I smell the crisp clear air

بوي هواي صاف وتازه به مشامم مي رسد

I smell the autumn leaves

بوي برگ هاي پاييزي به مشامم مي رسد

natures magificent aromas are the same

all over the world

رايحه هاي با شكوه طبيعت در سراسر جهان يكي هستند

I hear the songs of birds

آواز پرندگان را مي شنوم

I hear the violins in the symphony

صداي ويولو در اركستر سمفوني را مي شنوم

I hear the solitude of children playing

صداي خنده بچه ها هنگام بازي را مي شنوم

we all listen to the same sunds

ما همه به يك صدا گوش مي كنيم

نوشته از كتاب سوزان پلس شوتز

باز مي آي

با نم نم باران

با شاخه هاي گل شكسته

برايم از دور شدنم از خود مي گوي

با خود مرا آشتي مي دهي

باز برايم مي خواني

از گفته هاي عشق

ومرا

از شكسته شدنم دور مي كني

با خواسته هايت

دل بيمار مرا مرحمي مي نهي

وباز دوباره مرا رها مي كني

ومن باز بيمار تو ام

مي بيني با من چه مي كني !!!!

بر من خورده مي گيري

خاموشم و بي صدا ؟؟؟

اما

مي داني دل من براي تو بيمار شده

چنانكه با دوگانگي تو

در ماتم ديدارت مانده

ومن اكنون

سردرگريبانم و

در سينه ام خاموش

I con not promise you that

I will not change

نمي توانم عهد كنم تغيير نخواهم كرد

I can not promise you that

Iwill not have many different

Moods

نمي وانم عهد كنم كه خلقيات متفاوت

نخواهم داشت

I can not promise you that

I will not hurt your feelings

Sometimes

نمي توانم عهد كنم كه گاهي

احساسا ت تو را جريحه دار نخواهم كرد

I can not promise you that

I will not be erratic

نمي توانم عهد كنم كه اشفته

نخواهم بود

I can not promise you that

Iwill always be strong

نمي توانم عهد كنم كه

همواره قوي نخواهم بود

I can not promise you that

My faults will not show

نمي توانم عهد كنم كه

قصوري نخواهم كرد

but…

I do promise you that

I will always be supprtive fo

You

اما

مي توانم عهد كنم كه همواره

پشتيبان تو خواهم بود

I do promise you that

I will share all my thoghts

And feelings with you

مي توانم عهد كنم كه با تو

افكارو احساساتم را با تو

سهيم خواهم شد

I do promise you that

I will give you freedom to

Be yourself

مي توانم عهد كنم كه تورا

ازاد خواهم گذار تا خودت

باشي

I do promise you that

I will understand everything

That you do

مي توانم عهد كنم كه

هر كاري بكني دركت خواهم

كرد

I do promise you that

I will be completely honest

With you

مي توانم عهد كنم كه

با تو كاملا صادق خواهم بود

I will laugh and cry with you

مي توانم عهد كنم كه

با تو خواهم گريست و

خواهم خنديد

I do promise you that

I will help you achieve all

Your goals

But…

مي توانم عهد كنم كه

كمكت خواهم كرد به

هدف هايت برسي

most of all

I do promise you

پيش از همه

مي توانم عهد كنم كه

دوستت خواهم داشت

susan polis schutz

تو اي يار تنها

ز اندوه شبها رها كن مرا

صدا كن صدا كن كه تا بوده ام

دمي بي خيال نياسوده ام

صدا كن كه اميد ديدار نيست

در اين ابر ماهي پديدار نيست

صداي تو از پشت ديوار ها

بود يادي از روز ديدار ها

صداي تو از سرزمين هاي دور

مرا مي برد تا ديار سرور

زمن ياد كن اي پرستوي من

كه ياد تو خيزد زهر موي من

پردي ز گلزار ما سوي دشت

وليكن نداني چه بر ما گذشت

با ابرهای بارانی ام به پنجره اطاق خانه ای تو ميزنم

تا با نفير آرامشم

بخوانمت به نيازم

که با من باش

ومرا به خانه ات ببر

من برای تو ارامش باران را دارم

انهنگام که ابرهای آسمانی ام می ايند

وبرای ات از محبت می گويند

با من باش ای ابرهای محبت باران

من ببخش

من ببخش اگه توي مزرعه زيره آفتاب خستگي ها چشم به چشمات

دوختم ونگام به نگات دوخته شد

من ببخش:     اگه پنجره دلم واشد وبندهاي دلم پاره شد

اگه مي دونستي كه توي دلم چي ميگذره چي شدش

كه اومدم به ديدنت

ديگه حالا اينجوري مثل يه بوته خار بهم نگاه نمي كردي

دورم نمي كردي

من ببخش :

اومدم وي خيالت مثل يه مزاحم

عكس شدم توي چشمات ريختم به هم فكرو خيالت

اگه مي دونستم اينجوري

دورنگه مي داشتمش صداي دلمو

اون طپش قلبمو

نمي زاشتم دردم و صداي عشقمو اون همه علاقمو

به تو رو بشه

من ببخش:

اگه بهت نوشم اين دل ديونته كه بيايو بنشيني تو قلبم

من ببخش: بخاطر دوستداشتنام

به خاطر اينكه خواستم بهت بگم دوست دارم عاشق خندهاتم

من ببخش من ببخش

تنها برام بمون با نوشته هات

چيزي ازت كم نمي شه

بي تفاوت مگذر بي تو هيچم به خدا

پيش دل من بنشين

قدر اين سينه پر مهر بدن

در دل خسته بمان

منمو خانه ويرانه دل

بي تفاوت مگذر از در ميخانه دل

مشكن ساغر اميد مرا

اي همه هستي من

اين نفسها به خدا ارزان نيست

بر نمي گردد هيچ

شايد امروز چو بگذشت

نباشم فردا

آه شايد

نبيني دگرم

                          هما میر افشار

دل ديونه

زير آفتاب جان فرسا

با تو بودن برام سايه پر طراوت بود

وقتي با تو قدم مي ز دم

نگاه عاشقانه ام به خنده ها ي پر مهر تو بود

وقتي به چشمان تو دوخته مي شدم

عاشقانه تو را مي خواندم

اينكه نه براي دل خويش

كه از محبت قلبم معجوني ساخته ام كه با سينه دل برايت مي آورم

گفته ها ي تورا

با فرش نمودنم بر سر شنوايي خود به گرمي پذيرايش بودم

ودر زير چشمانم با ابر هاي باروني ام

اشك شوق را نثارت مي نمودم

مرا با كم لطفي خود نا اميد ساختي

اما من هميشه عاشق تو خواهم بود

تنها اميد ديدارم با تو

از پس اين ابر هاي باروني

صداي نوشته هاي توست

كه تنها نفسهاي باقي مانده ام را

از تو دارم

بمان بامن بانوشته هايت اي ابرهاي باروني من

بمان بامن با اين

دل ديونه